hé和liú刘shì侍láng郎rù入lóng隆táng唐guān观
yáng杨jiǒng炯〔〔táng唐dài代〕〕
fú福dì地yīn阴yáng阳hé合，，xiān仙dōu都rì日yuè月kāi开。。shān山chuān川lín临sì四xiǎn险，，chéng城shù树yǐn隐sān三tái台。。fú伏kǎn槛pái排yún云chū出，，fēi飞xuān轩rào绕jiàn涧huí回。。cān参chà差líng凌dào倒yǐng影，，xiāo潇sǎ洒yì轶fú浮āi埃。。bǎi百guǒ果zhū珠wèi为shí实，，qún群fēng峰jǐn锦zuò作tái苔。。xuán悬luó萝àn暗yí疑wù雾，，pù瀑bù布xiǎng响chéng成léi雷。。fāng方shì士shāo烧dān丹yè液，，zhēn真rén人fàn泛yù玉bēi杯。。hái还rú如wèn问táo桃shuǐ水，，gèng更shì似dé得péng蓬lái莱。。hàn汉dì帝qiú求xiān仙rì日，，xiāng相rú如zuò作fù赋cái才。。zì自rán然jīn金shí石zòu奏，，hé何bì必shàng上tiān天tái台。。
和刘侍郎入隆唐观。唐代。杨炯。 福地阴阳合，仙都日月开。山川临四险，城树隐三台。伏槛排云出，飞轩绕涧回。参差凌倒影，潇洒轶浮埃。百果珠为实，群峰锦作苔。悬萝暗疑雾，瀑布响成雷。方士烧丹液，真人泛玉杯。还如问桃水，更似得蓬莱。汉帝求仙日，相如作赋才。自然金石奏，何必上天台。