jiāng江méi梅yǐn引tí题quē阙
bái白pǔ朴〔〔yuán元dài代〕〕
yī一xī溪liú流shuǐ水gé隔tiān天tái台。。xiǎo小táo桃zāi栽。。wèi为shuí谁kāi开。。yīng应niàn念liú刘láng郎，，zǎo早wǎn晚dé得zhòng重lái来。。cuì翠xiù袖tiān天hán寒qiáo憔cuì悴sǔn损，，yǐ倚xiū修zhú竹，，□□cán残hóng红，，duò堕lǜ绿tái苔。。yuàn怨jí极hèn恨jí极chóu愁gèng更shuāi衰，，shén甚lián连huán环，，wú无jì计jiě解。。bǎi百láo劳fēn分bèi背yàn燕fēi飞qù去，，yún云shù树cāng苍yá崖。。□□□□qiān千lǐ里，，hé何chù处tuō托yōu幽huái怀。。wēn温jiào峤fēng风liú流hái还zì自xǔ许，，hòu后qī期yǎo杳，，□□chén尘shēng生，，yù玉jìng镜tái台。。
江梅引 题阙。元代。白朴。 一溪流水隔天台。小桃栽。为谁开。应念刘郎，早晚得重来。翠袖天寒憔悴损，倚修竹，□残红，堕绿苔。怨极恨极愁更衰，甚连环，无计解。百劳分背燕飞去，云树苍崖。□□千里，何处托幽怀。温峤风流还自许，后期杳，□尘生，玉镜台。